woensdag, mei 03, 2017

Een half jaar stilte

Ruim een half jaar lang zijn er geen updates geweest RichardRent. Dat betekent niet dat ik al die tijd niet gelopen heb of anderszins niet actief ben geweest op hardloopgebied. De kans is groot dat je via andere kanalen daarvan iets hebt meegekregen. Door allerlei andere bezigheden kon ik de tijd niet vinden om mijn blog bij te werken. Ten eerste neemt mijn werk wat meer tijd, daarnaast hebben we plannen voor een grote reis deze zomer en de voorbereidingen daarvan vragen wat aandacht en in oktober 2016 begon voor mij een nieuw loop-avontuur. Ik had besloten de opleiding BLT-3 (basis looptrainer niveau 3) te gaan volgen en daar is ook behoorlijk wat tijd in gaan zitten. sinds oktober heb ik een aantal workshops gevolgd, loopgroepen en trainingsomgeving geanalyseerd, een jaarplan besproken en een flink aantal keer een training voorbereid, gegeven en geëvalueerd. Al met al is daar behoorlijk wat tijd in gaan zitten. Maar het was erg leuk en leverde ook nog mooie plaatjes op.


Het resultaat van dit alles was dat ik op 8 april succesvol mijn praktijkexamen aflegde.

Direct aansluitend ben ik als trainer aan de slag gegaan bij de Fitstart en na de zomer ga ik als trainer mee doen met de C-groep waar ik ook het praktijkdeel van mijn opleiding gedaan heb.

Dat betekent niet dat ik niet meer als loper actief ben. Na de blessures van 2016, ben ik weer begonnen met opbouwen, niet langer onder leiding van Wim, maar nu Richard van E. een bekende trainer uit de omgeving. Richard zorgt voor nieuwe impulsen, zijn schema's zijn anders met veelal combinaties van lange en korte intervallen, zoals bijvoorbeeld deze: 4 x 1500 - 700). In plaats van lopen in hartslagzones, lopen we nu op rondetijden en zoveel mogelijk in groepjes van gelijke snelheid. Bovendien zijn er nieuwe (snellere) lopers bijgekomen, al met al een nieuwe stimulans voor mij en voor de hele wedstrijdgroep. De lopers van Pijnenburg halen nu regelmatig het podium.

Dat zit er voor mij nog even niet in. Zeker aan het eind van 2016 merkte ik dat ik nog een eind van de vorm van een jaar eerder verwijderd was. Om de Runnerscup van 2016 te kunnen voltooien moest ik nog een lange afstand lopen en ik besloot om dit jaar mee te doen met de Zevenheuvelenloop. Ik kon een lift krijgen van Zevenheuvelen-veteraan Arno dus dat was comfortabel, te meer omdat hij toegang had tot de schouwburg als omkleedlokatie en ik als invité mee kon profiteren.

Ik hoopte en verwachtte rond 1 uur 6 minuten te kunnen lopen en ging weg op 4:24 per kilometer. Maar afgezien van de eerste en de tiende kilometer zat dat tempo er niet in. Na zo'n zeven kilometer zat ik er al door en in het verdere verloop had ik heel veel moeite met de heuvels en daarvan waren er genoeg. Uiteindelijk liep ik 1:08:26. en meer zat er niet in. Bij de finish trof ik nog twee blije Pijnenburgers (Bart en Maarten) die wel een PR hadden gelopen.


Voldoende reden om goed door te blijven trainen, want dit moest beter kunnen. Het eerstvolgende meetpunt was de Sylvestercross. Hier stond ik na een jaar afwezigheid weer traditiegetrouw aan de start samen met Derk en Kees. Kees ging uiteraard voor een snelle tijd, ik wilde vooral vlak lopen en ging er niet vanuit dat Kees zou kunnen volgen. Misschien kon ik net onder 40 minuten uitkomen? Het was dit jaar een zware uitvoering, vooral de passages door het zand gingen moeizaam. Conditioneel ging het wel goed, maar ik had het idee dat ik een snelle duurloop liep en geen wedstrijd - een mentaal dingetje.


De eindtijd (40:22) was net iets langzamer dan ik had gehoopt. Kees liep een hele snelle 37:05 en Derk keurig 42:14.

In de weken na de Sylvestercross was mijn hamstring weer een beetje stijf en ik vreesde een terugval, maar na een aantal trainingen merkte ik gelukkig weer verbetering. Kees had sinds de Sylvestercross last van kuiten. Dat leek ook weer van zelf over te gaan, maar toen hij serieus begon te trainen voor de Batavierenrace, kwamen de klachten zodanig terug, dat hij daarvoor moest afzeggen,

Ondertussen was een nieuw kalenderjaar begonnen, met een lege Runnerscup en natuurlijk de Keistad Baancompetitie en de Zomeravondcup. Aan de Florijn Winterloop kon ik niet meedoen in verband met de BLT-3 opleiding. De eerste echte test zou dus de 3000 meter in Amersfoort worden. Bij de inschrijving had ik als verwachte eindtijd 11;25 opgegeven, ietsje sneller dan vorig jaar. eén week voor de wedstrijd liet Richard ons een testloopje doen. Halverwege een training moesten we 1200 meter voluit, op basis daarvan probeerde hij een voorspelling van de eindtijd op 3000 meter te maken. Ik kreeg 4:18 als opdracht, overeenkomend met de snelheid van mijn PR op de 3000 meter. Op de één of andere manier wist ik er 4:13 uit te persen, maar die snelheid leek me voor 3000 meter niet haalbaar. Ik werd hierdoor wel wat optimistischer over de te halen tijd in Amersfoort. Richard wilde me laten starten op 10:30 (ruim sneller dan mijn PR), ik hoopte zelf 11:00 te kunnen lopen.

Tijdens de wedstrijd liep het toch wat anders. Waarschijnlijk liet ik me te veel aanmoedigen om naar een tijd onder de 11 minuten te lopen in plaats van efficiënt in de groep te blijven lopen en pas later te versnellen. Ik probeerde een aantal keer te versnellen, maar merkte al snel dat ik daarmee te veel energie verbruikte. De laatste 800 meter waren zwaar, met moeite hield ik het tempo ongeveer vlak en na 11:16 kwam ik over de streep. Sneller dan vorig jaar en sneller dan mijn inschrijftijd, maar ik hat er iets meer van verwacht. Eigenlijk gold dat voor de meeste Pijnenburgers, alleen Martin wist met een indrukwekkende race een hele goede tijd (en clubrecord) neer te zetten.

Twee weken later stonden we er opnieuw, nu voor de halve afstand. Richard was een stuk voorzichtiger, Hij had 5:20 in gedachten, Ik had 5:17 ingeschreven en hoopte nu tussen 5:00 en 5:15 uit te komen. Deze race liep wel zoals gedacht. Ik wist snel een plekje aan de binnenkant van de baan te bemachtigen, zat direct in een goed tempo en liep op tijd de gaatjes dicht als voor mij iemand een gat liet vallen, zo schoof ik langzaam naar voren in het veld terwijl iedere ronde ongeveer 2 seconden sneller was dan nodig voor een eindtijd van 5:15. De eindtijd van 5:08 was prima.

Weer twee weken later volgde de 5000 meter. De laatste jaren botert het niet zo tussen mij de 5000. Meestal zijn de laatste 2 kilometer heel zwaar en verlies ik dan op het schema. Wilde me dat deze keer niet weer gebeuren dan moest ik rustig beginnen. Mijn inschrijftijd van 19:40. Ik hoopte op 19:15 tot 19:30. Richard verwachtte 19:00. Ik zat in één serie met Bas en Luc, waarvan ik verwachtte dat ze sneller zouden zijn. Weer startte ik behoudend en zorgde er voor snel aan de binnenkant van de baan te lopen. Daardoor raakte ik wel een beetje opgesloten, een andere loper (Erik van AV Triathlon) liep ruim 2 rondes schuin voor me waardoor ik niet makkelijk naar voren kon. Dat was eigenlijk wel nodig, want na een redelijke eerste ronde, zakte het tempo naar 1:36 per rondje, waar ik richting 1:34 wilde. Richard moedigde mij aan om te versnellen, maar pas na ruim een kilometer kreeg ik daarvoor de gelegenheid omdat ook Erik naar voren schoof. Vanaf ca 1400 liep ik op kop met volgens mij een klein groepje achter me. Ik probeerde nog naar Bas en Luc te lopen die een klein gaatje hadden, maar veel kleiner werd dat gaatje niet. Zo liep ik tot ongeveer het 4 kilometerpunt op kop en probeerde het tempo vlak te houden. De rondetijden liepen langzaam op van 1:32 naar 1:34, maar echt instorten deed ik, Met nog een kilometer te gaan nam iemand anders de kop over, ik probeerde te volgen, maar na 300 meter viel er echt een gaatje. In de laatste twee rondjes kwamen nog een paar lopers voorbij en het eindsprintje kon ik ook niet meer winnen, maar met 19:23 was ik zeker tevreden.

Natuurlijk begon ook de Zomeravondcup weer. Deze keer zou ik mijn zwager ontmoeten bij de eerste wedstrijd op 18 april. Hij is ook fanatiek hardloper, maar woont niet naast de deur. Nu werkt hij regelmatig in Amersfoort en kon dat combineren met deelname aan de Zomeravondcup en konden we een keer samen lopen. Het liep echter allemaal een beetje anders, want bij de warming up vertelde hij dat hij een paar dagen eerder wat last van zijn kuit had gekregen. Helaas voelde hij dat weer tijdens het inlopen, dus besloot hij niet van start te gaan. Ik maakte mijn warming-up af met andere AV Pijnenburgers en stond toch wel een beetje gespannen aan de start. Mijn plan was om te proberen met Stef mee te gaan, daarmee zou ik mogelijk rond 41 minuten uitkomen. Stef vertrok voor mijn gevoel vrij hard en dat bleek volgens mijn Garmin te kloppen met een eerste kilometer onder 4 minuten (3:52). De tweede ging iets rustiger met 4:03. Bij het 3 kilometerpunt, nam ik de binnenbocht en de kop over waar ik tot dan toe alleen maar had gevolgd. Het gevolg was wel dat ik tegen de wind in op kop liep. Een loper van AV Triathlon bleef slim precies schuin achter me lopen. Dat bleek Erik te zijn die bij de vorige baanwedstrijd was uitgestapt, wat een toeval. Ik hield het tempo vlak tussen 4:01 en 4:05 en er bleef een groepje van 4 over: Stef, Erik en een loper die ons na ruim 5 kilometer bedankt voor het kopwerk en verwachte dat hij zou moeten lossen. Ik liep al een tijd samen met Erik voorop en ik kreeg vertrouwen in een mooie tijd, totdat ik na zo'n 6,5 kilometer in eens mijn kuit van onderaf stijf voelde worden en na een tiental meters schoot het in mijn kuit en was verder lopen geen optie. Wandelend en dribbelend ging via een afkorting terug naar de baan waar mijn zwager mij stond op te wachten.

Het is een vergelijkbaar geval als vorig jaar, toen was ik binnen een paar weken weer terug. Nu heb ik na één week rust en een week opbouwen al weer mijn eerste baantraining er op zitten, ik verwacht de volgende wedstrijden weer present te zijn.

In maart schafte ik ook nog een paar mooie nieuwe lichte schoenen met minder drop aan Ik ben vooralsnog heel tevreden met deze Adidas Adizero Boston Boost 6.


maandag, oktober 10, 2016

17e Pijnenburg Bosmarathon

Alweer had deze nazomer een prachtige zondag voor ons. De zon scheen, er stond niet veel wind en met 14 graden was het ideaal om een stuk te lopen De weersomstandigheden waren dus prima om te lopen bij de Pijnenburg Bosmarathon, maar in de zon was het ook voor toeschouwers aangenaam. Dat leverde de vertrouwde plaatjes van het start- en finishgebied, voordat de eerste lopers van start gingen.


De opbouw van de tijdregistratie ging voorspoedig en we hadden nog tijd voor een kop koffie voor dat om half elf de marathonlopers van start gingen samen met de deelnemers van de 3/4 marathon en de estafettelopers.

Twee minuten later mochten de power walkers en nordic walkers het bos in:

De eerste finisher was echter één van de jeugdlopers, die met overmacht zijn race won.



De starts volgden elkaar snel op met onder andere Titus Martin en Roger bij de halve Marathon



En natuurlijk had ik zelf ook weer tijd en zin om een rondje (10,5 km) mee te lopen, niet zo snel als vorige keer, gezien de blessures van het afgelopen jaar. De bedoeling was om nu vooral vlak te lopen, maar natuurlijk wel in een soort wedstrijdtempo. Extra leuk was het feit dat Kees dit jaar ook zin had om mee te lopen. Vooraf wist ik al dat hij sneller zou zijn, een minuutje of vijf zou het verschil wel kunnen zijn. Omdat Tanneke er ook was werd onze start ook op de foto vastgelegd.
 






Op verzoek van Kees nam ik op de eerste rij plaats, maar waar Kees als een haas vertrok, begon ik rustig op zoek naar het juiste tempo. Dat ging vrij goed. de eerste kilometer was te snel met 4:15, maar daarna kwam ik het juiste tempo en de overige kilometers gingen tussen 4:23 en 4:30, een beetje afhankelijk van het parcours. vanaf ongeveer 2 kilometer liep ik aan kop van een klein groepje. Af en toe haalden we een te snel gestarte loper in. Kees verdween uit beeld. Na zo'n 7 kilometer kreeg ik het moeilijker, Dat is goed te zien aan mijn hartslag. Maar ik ging niet echt langzamer lopen, toch namen twee andere lopers de kop over een klein kilometertje later kon ik niet mee toen ze iets versnelden. Met nog één loper andere probeerde ik mijn tempo te houden en dat lukte. Met nog een kilometer te gaan probeerde ik nog weer aan te sluiten bij iemand voor mij, maar dat was net iets te veel gevraagd. Ik had nog wel iets over om me in de sprint niet te laten verschalken en met mijn tijd van 46:35, was ik erg tevreden.

Kees was al binnen, met 43:18 was hij net naast het podium geëindigd. Een hele mooie prestatie.

Daarna begon voor mij het wachten op de laatste loper van de marathon en toen die ook binnen was, zat een mooie uitvoering van de Pijnenburg Bosmarathon er weer op.


zaterdag, oktober 08, 2016

rondjes in Zuid Frankrijk

Een paar dagen na de UHE vertrokken we voor een korte vakantie naar mijn zwager in Zuid Frankrijk. De bedoeling was om daar in het glooiende landschap een paar rustige duurloopjes te doen, Maar toen we bij de bushalte stonden en de bus er bijna aankwam realiseerde ik me dat ik geen loopspullen (schoenen, kleding en Garmin) had meegenomen. Dat was balen. We besloten dan maar in Frankrijk een sportzaak (Decathlon oid) op te zoeken. Het was toch weer tijd voor een nieuw paar. Het duurde een paar dagen voor we uiteindelijk bij een lokale Sport 2000 waren. De keuze was een beetje beperkt, maar voorzien van een paar Asics Gel Pulse 8, een adidas shirt, mizuno short en puma sokken stond ik wat later weer buiten en omdat de temperatuur wel mee viel (het was bewolkt) besloot ik maar direct een rondje te gaan maken.
 Natuurlijk ben ik niet erg bekend in de omgeving, dus zette ik samen met mijn zwager een route uit. Deze zou tussen twee heuvels door omhoog gaan naar een bergruggetje. Daarna afdalen naar de weg bij Lieuran-Cabrières en vervolgens zo vee mogelijk via landweggetjes terug naar Aspiran. Voor de zekerheid maakte ik een foto van de kaart op mijn telefoon:

Ik was nog maar een minuutje of 10 onderweg toen er dikke druppels vielen. De weersverwachting was niet heel slecht dus ik verwachtte niet meer dan een klein buitje (misschien met flinke druppen). Gezien de temperatuur was een beetje afkoeling geen probleem. Waar mijn pad in eerste instantie een smal maar verhard weggetje was, werd het wat later een soort tractorspoor, nog steeds goed begaanbaar, maar het ging ook al de hele tijd licht omhoog (meer dan dat ik Nederland gewend ben). Bij een volgende kruising ging het pad echt omhoog en bovendien ging het over in een pad met losse stenen. Nog prima te doen als je aan het wandelen bent, maar voor een hardloper is het een extra uitdaging omdat je het gevaar loopt uit te glijden of door je enkel te gaan. Door de regen werd het allemaal nog een beet glibberiger. Na een tijdje werd het weer wat minder stijl. Het pad bleef echter het zelfde en op dat moment hoorde ik een donderslag. Daar was ik niet blij mee omdat ik nu boven op een bergrug liep, met niet al te veel bomen, niet de beste plek om te zijn met een onweersbui. Terug vond ik niet een heel goede optie omdat die helling niet heel goed begaanbaar was en bovendien nog minder beschutting had. Daarom liep ik verder in de hoop dat bui niet te dicht bij zou komen.

Het tempo ging onbewust wel omhoog, ik wilde zo snel mogelijk via een meer beschutte route weer naar beneden kunnen. Onderweg passeerde ik een soort schuilhut opgetrokken uit dezelfde soort stenen als waarmee het pas was verhard. Ik was nog niet veel verder toen de bliksem niet al te ver voor me insloeg en ik besloot om terug te gaan de schuilplaats. Daar belde ik even naar huis en wachtte de ontwikkelingen af.
Na een tijdje leek het onweer weer wat verder weg te zijn en ik besloot het er op te wagen. Helaas was ik nog niet zo heel erg ver toen er toch weer dichtbij een inslag was. De schuilplaats was nu wel weer een stuk verder terug dus er zat weinig op om door te gaan. De weg ging nog steeds licht omhoog en af en toe was het wel erg open. Het pad was wel overgegaan in iets meer zand afgewisseld met groten stenen. Op zich beter begaanbaar, maar soms was het wel erg glad. Ik was daarom blij toen ik echt over het hoogste punt heen was. Ik liep wat meer in het bos en even later zag ik de weg. Ik nam vervolgens een verkeerde afslag en kwam op een doodlopend stuk uit. Iets verder vond ik wel het juiste landweggetje, omdat het ondertussen wel erg hard regende spoelde op sommige plaatsen het water van de wijngaarden over de weg, dat leverde weer wat nieuwe uitdagingen op, maar gelukkig bleef dat allemaal doorwaadbaar. Het onweerde wel nog steeds en nu ik over de weg liep, was het ook allemaal weer heel open en ik bleef voor zover mogelijk uit de buurt van alleenstaande bomen of elektriciteitsmasten.

Eenmaal terug in Aspiran voelde ik me weer veiliger. Een enkele dorpsbewoner zal zich wel hebben afgevraagd wie er met dit weer een stukje ging hardlopen. Met geen enkele droge draad meer aan mijn lijf arriveerde ik uiteindelijk weer bij mijn zwager. Omdat ik mijn Garmin niet bij me had, heb ik de route ongeveer uitgezet op afstandmeten


Mijn telefoon was doorweekt en ook mijn nieuwe schoenen hadden een dag in de zon nodig om weer droog te worden.
Drie dagen later had ik tijd voor een nog een rondje. Tijdens mijn eerste loopje had ik mijn hamstring gevoeld, daarom besloot ik een wat vlakkere route uit te zoeken. Dat is allemaal relatief in dit gebied, er zaten voldoende lange stukken vals plat in.

Nu was het prachtig weer en ik kon wat sfeerimpressies vastleggen in een filmpje en een foto van Aspiran.

zondag, september 25, 2016

9e 10x10 Utrechtse Heuvelrug Estafette

Het kostte dit jaar wat meer moeite om een team compleet te krijgen en om voldoende fietsen en auto's beschikbaar te hebben voor deelname aan de Utrechtse Heuvelrug Estafette, Maar uiteindelijk hadden we weer 10 kanjers en met een inventief loop-fiets-autoschema werd de hele logistieke puzzel opgelost. Verder werd iedere deelnemer nogmaals op het hart gedrukt om van te voren goed de te lopen of rijden route door te nemen zodat de kans op verdwalen werd verkleind. En dus stonden vanmorgen de volgende lopers aan de start:
Etappe Loper
1 Menno
2 Edgar
3 Kees
4 Marcel
5 Titus
6 Emiel
7 Richard
8 René
9 Erwin
10 Theo

Menno zou na de eerste etappe afhaken, Marcel na de vierde en Theo zou pas op het laatste wisselpunt aantreden, hij ontbreekt op onderstaande foto. Daarnaast was Derk geblesseerd maar wel beschikbaar als chauffeur en fietser.
Op basis van onze vooraf opgegeven verwachte einddtijd mochten we als één van de laatste teams van start, met nummer 4 (team nummer 1 ging als laatste). Dat betekende net als vorige jaren een inhaalrace met nu zo'n 21 teams voor ons in het bos. De weersverwachting was uitmuntend en het parcours net als de voorgaande jaren weer prachtig. De organisatie was weer top, met net weer een paar kleine verbeteringen, waarvan je niet dacht dat het mogelijk was. Wat dat betreft was het eigenlijk een schande dat maar 25 teams meededen deze keer. 15 teams dat wil zeggen zo'n 150 hardloopliefhebbers hebben de kans op een unieke loopgebeurtenis laten liggen.

Wij waren er wel bij en hoe, Na 7 uur en 34 minuten kwamen we als eerste team weer terug bij AV Triathlon:

Het eerstvolgende team kwam een kleine twintig minuten later over de streep. Daarmee waren wij zeker van de eindoverwinning. Dat was een onverwachte bonus op deze mooie dag. We hebben dus ook nog even lekker zitten genieten:
Het was een echte teamprestatie. Onderweg hebben we geen tussentijden van de individuele lopers genoteerd. Ook de bijdrage van de scherp oplettende fietsers moet niet worden onderschat.

Hieronder vind je nog een grote hoeveelheid foto's die een mooi beeld geven van deze 9e uitvoering van de UHE.


`